Friday, February 24, 2017

Τόποι Διασπορικής Μνήμης



Στο Μπάτον Ρουζ της Λουϊζιάνας όπου άρχισε η προσωπική μου περιπέτεια της Αμερικής στα μέσα του 1980, η (συρρικνωμένη) κοινωνική μας ζωή περιστρεφόταν γύρω από μια ομάδα Ελλήνων φοιτητών οι οποίοι ήταν και συνάμα σερβιτόροι (και bus boys) στο εστιατόριο Ζορμπας, Ελληνοκυπριακής ιδιοκτησίας.

Ήταν μια ομάδα αλληλοβοήθειας που την έδεναν οι κοινές προκλήσεις προσαρμογής στο νέο τόπο, και σε κάποιες περιπτώσεις φιλίες. Αργότερα η ομάδα διασκορπίστηκε, τα μέλη της χάθηκαν. Η αρχική διασπορά μας συνέδεσε, οι κατοπινές διασπορές προς διαφορες κατευθύνσεις μας διέλυσε.

Από ένα από αυτά τα χαμένα μέλη έλαβα πρόσφατα το παρακάτω "ensemble" που «συγκολλεί» τους πρωταγωνιστές εκείνης της ιστορίας. Η συνύπαρξη δημιουργείται μέσω αντιπαράθεσης εικόνων. Η εστίαση είναι στο πρόσωπο του καθενός, το οποίο συντελεί στην λειτουργία του ensemble σαν τόπου μνήμης ανθρώπων. 'Οχι χώρων αλλά ανθρώπων. Η εμφανής τεχνικότητα του ensemble φυσικά τονίζεται και από τα βλέμματα των χαρακτήρων. Πολλά στραμμένα πέρα του κάδρου εναντιώνονται προς οποιαδήποτε ανάγνωση τους σαν εννιαίου όλου. «Και μαζί και χώρια» σαν να μας λέει.

Αυτό το φωτογραφικό ensemble που συγκεντρώνει το διεσπαρμένο, που αποπειράται μια ενότητα του κατακερματισμένου δεν είναι κάτι ιδιοσυγκρασιακό. Το έχει εντοπίσει και αναλύσει σαν πολιτιστική πρακτική η ιστορικός Πηνελόπη Παπαηλία, αν θυμάμα καλά, σαν στρατηγική οικογενειών κατακερματισμένων από τη μετανάστευση. To enseble καθιστά παρουσία στην θέση της απουσίας, ενότητα στην πραγματικότητα της διάσπασης. Είναι μια τεχνολογία συνεύρεσης που παραδόξως υπογραμμίζει την απουσία της. Είναι ίσως αυτή η ένταση που δημιουργεί την πλημμύρα αισθημάτων (powerful affect) σε αυτούς που άμεσα εμπλέκονται με αυτήν την αναπαράσταση.


No comments:

Post a Comment

There was an error in this gadget