The Forgotten Half, or the Plight of the Twice Hyphenated, by Gerasimus Katsan, The Voices of the Other Greek America # 16

The Voices of the Other Greek America # 16

The Forgotten Half, or the Plight of the Twice Hyphenated

by Gerasimus Katsan

"If insist on 'purity,' where does that leave the better than two-thirds of Greeks who have intermarried? What secular cultural institutions do we currently have that don’t alienate the children of intermarried families or create the othering of 'half-Greeks' and the twice-hyphenated Greek-African-Americans, Greek-Latino-Americans, Greek-(white ethnic)-Americans, Greek-Asian-Americans? Naturally it is true that specific communities have addressed this problem in their own ways, some finding solutions to the question of inclusion and negotiating the boundaries of identity. There is a kind of arrogance in the insistence that to be a 'real Greek' you must be only Greek and nothing else, and to gain acceptance you must put aside the other side of your identity. It also begs the question of who gets to decide who is a “real Greek” in the first place.4 Intermarried couples always have to negotiate this issue within their own families. Which culture will be dominant, which will be subordinate? Preferably a balance could be found between the two."

Ergon: Gender and Diasporic Greek Women

A major contour of Ergon’s politics involves foregrounding questions of diasporic gender and women. The interest lies in exploring how women have been acting on patriarchal structures and economic systems of exploitation. How the next generation negotiates intergenerational trauma, tradition, norms, male authority. How it articulates and frames women’s voices. The strategies and tactics of women’s agency.

Questions on the ethics and politics of representation are central to our inquiry while also the material conditions shaping women’s life trajectories.

We utilize a variety of writing genres: interview, essay, article, blog, poetry, book review. We analyze fiction, public fora, essays, experiences, cultural memories, the archive.

This cultural work primarily connects with Greek America and lately Greek Australia and is now venturing into representations cast in terms of globality. Involving conversations across national boundaries this orientation inevitably opens a space where modern Greek and transnational diasporic studies intersect. It is in this space of cross-fertilization that we also wish to cultivate inviting colleagues from various disciplines to contribute to our mission.

Ergon is the product of labor that perhaps does not advance one’s career the way publishing in other venues would. This is what makes the work of our contributors special, the ethos of practicing scholarship in various iterations because first and foremost what matters is the ethics and politics we pursue.

I thank all our contributors who make this project possible!

Sharing the list of our publications on the topic (with apologies for any inadvertent omissions).

The Feasting Virgin. Georgia Kolias. Review by Henriette Lazaridis, 2021. https://ergon.scienzine.com/article/books/the-feasting-virgin

“‘It is Chic to be Greek’ in the Greek/American Classroom: Ethnic Revival, Representation, Gender.” Yiorgos Anagnostou, 2021. https://ergon.scienzine.com/article/essays/it-is-chic-to-be-greek

“Writing Greek America: Perspectives on Gender and Sexuality.” Artemis Leontis, 2021. https://ergon.scienzine.com/article/ergastirio/perspectives-on-gender-and-sexuality

“Fathers and Daughters: Joanna Eleftheríou’s This Way Back.” Review of This Way Back, by Joanna Eleftheriou. George Kouvaros,2022. https://ergon.scienzine.com/article/books/fathers-and-daughters

“Aubrey Dawne Edwards, Artist, Educator, Storyteller, Advocate for Social Justice: An Interview.” Interview by Artemis Leontis. 2023. https://ergon.scienzine.com/article/interviews/advocate-for-social-justice

“Her Heritage Made Sense”—Diasporic Success! Women Transmitting and Queering Foodways in Annie Liontas’s Let Me Explain You.” Yiorgos Anagnostou, 2023. https://ergon.scienzine.com/article/articles/her-heritage-made-sense

“The Politics of Life and Death: Working-Class Greek Immigrant Women and the Castle Gate Mine Disaster––A Tribute.” Yiorgos Anagnostou, 2024. https://ergon.scienzine.com/article/articles/the-politics-of-life-and-death

The Mother Must Die. Koraly Dimitriadis. Review by Dean Kalymniou https://ergon.scienzine.com/article/books/koraly-dimitriadis-the-mother-must-die

Still navigating through uncharted waters in radio silence: Is anyone there? Leah Fygetakis, 2025. https://ergon.scienzine.com/article/essays/voices-of-the-other-greek-america-leah-fygetakis

The Greek Table, Artemis Leontis, 2026. https://ergon.scienzine.com/article/essays/voices-of-the-other-greek-america-artemis-leontis

Performing Belonging: Reimagining Greek America through Embodied Artistic Practice, Yona Stamatis, 2026. https://ergon.scienzine.com/article/essays/voices-of-the-other-greek-america-yona-stamatis

A Greek Revolution in America, Eleftheria Lialios, 2026. https://ergon.scienzine.com/article/essays/voices-of-the-other-greek-america-eleftheria-lialios

Across a Polarized Divide, Elaine Angelopoulos, 2026. https://ergon.scienzine.com/article/essays/voices-of-the-other-greek-america-elaine-angelopoulos

“Greek Women Speak: An Appreciation.” Dean Kalymniou. 2026. https://ergon.scienzine.com/article/essays/greek-women-speak-an-appreciation

“Articulating Women’s Voices Across Borders: Reflections on Balance the Scales: Women, Migration and Leadership 1835–2026.” Dean Kalymniou, 2026.
https://ergon.scienzine.com/article/essays/articulating-womens-voices-across-borders

“Critical Humanities, Cultural Leaders, the Ethics and Politics of Diasporic Representation.” Yiorgos Anagnostou, 2026. https://ergon.scienzine.com/article/blog/the-ethics-and-politics-of-diasporic-representation

On the Question of Diasporic Voice and Polyvocality – A Note

Definition: “Polyvocality refers to the presence of multiple voices, perspectives, or viewpoints within a single work, allowing for a rich tapestry of narratives and interpretations. This concept emphasizes the idea that no single voice can encapsulate the entirety of human experience, encouraging dialogue and interaction among diverse characters or narrative strands. It is especially relevant in hybrid forms and cross-genre works where varied genres and styles converge.”

Voice and voicing are terms now in wide circulation in emerging diasporic identity narratives: the importance of registering a variety of perspectives, experiences, claims to truth; of sharing one’s life story, interpretation of history, explanation of this and that cultural phenomenon. Polyvocality is hailed, not unjustly, as a tool for inclusion, for democratic representation.

 
To historicize “voice” in connection to Greek America, this is a most welcoming development. The demand for the inclusion of voices from all walks of life – the poor, feminists, working-class activists, LGBTQ, non-Greek Orthodox, critical intellectuals – was central in the strategy of resisting the hegemony of an identity narrative which was grand in scale but small in scope: monophonic and reductive. It was (and still is) facing little resistance in significant public sectors and among several so-called leaders.

But acknowledging the value of voice, multiplicity offers only a step toward a meaningful exchange of perspectives. Once I experienced the following in a diasporic polyphonic event: voicing nationalist pride, ahistorical explanations of the past, claims on the cultural syncretism of the diasporic self, idealist explanations of mobility and contrasting sociological positions on the topic among a potpourri of contradictory perspectives.

Without a moderator to deliberate, point to false assumptions and unfounded claims, the polyphonic event ended in a cacophonic tenor. People spoke but there was no effort to really listen to and engage with others to reach a sort of intersubjectivity/mutual understanding. It ended up as a multiplicity of monophonic narratives without a chorus to reflect, comment, critique. As far from a Greek performance as one could imagine. Overwhelming praise was everywhere in public (media, speeches official announcements), consternation was abundant in private.

No scholar analyzed the event, no media critically reflected on it.

Hegemonic views remained intact.

Polyphony does not mean that all claims carry equal weight of validity. At work must be the operation of deliberation: criteria for evaluating claims, knowledge to assess the merit of perspectives, critical judgement. More so because voices are deeply ideological and resistant to change. Who decides on these criteria? Polyvocality comes with a rich body of scholarship and, well, multiple perspectives.

How we practice this deliberation is an urgent question. How do we achieve this kind of dialogic and agonistic exchange productively when – and I speak in relation to Greek America – this art and politics of inclusion has been stifled by expansive networks of power?

Yiorgos Anagnostou

March 16, 2026

Voices of the Other Greek America # 15 Yiorgo Topalidis, The Souls of Greek American Folk: The Racial Reckoning of Helladic and Ottoman Greeks in the 20th Century

Yiorgo Topalidis

The Souls of Greek American Folk: The Racial Reckoning of Helladic and Ottoman Greeks in the 20th Century

[The "assimilationist narrative" and its Others] 

Μαθήματα ελληνοαμερικανικής ιστορίας - Κριτικές διασπορικές σπουδές στην Ελλάδα

Σε πρόσφατη εύστοχη τοποθέτηση στο φβ με τίτλο «Μαθήματα αμερικανικής ιστορίας», ο ιστορικός Κωστής Καρπόζηλος χαρτογραφεί τις πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις στην Αμερική σε σχέση με τον σχεδιασμό εδραίωσης μια εθνο-κεντρικής (nation-centric) ερμηνείας της ιστορίας. Μιας ιστορίας που εξυμνεί κοινές αξίες και μόνο, σχεδιάζοντας να ακυρώσει ιστορικές αφηγήσεις που εξηγούν πώς ιστορικές δομές πολιτιστικής και πολιτικής καταπίεσης (δηλαδή ιστορικά προσδιορισμένες αξίες της κυρίαρχης τάξης) κατέστρεψαν ανθρώπους και πολιτισμούς, στιγμάτισαν μη ηγεμονικές ταυτότητες, ισοπέδωσαν εναλλακτικές ερμηνείες, αναπαρήγαγαν φτώχεια. Η κρατική εξουσία διεκδικεί το μονοπώλιο της ιστορικής αλήθειας.

Ο Καρπόζηλος σωστά θέτει την αναγκαία μάχη – «την αμφισβήτηση και αναθεώρηση της μίας και μοναδικής ‘Αλήθειας’» – ως το νέο μέτωπο των ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών. Απαιτείται να κατευθυνθεί η διανόηση προς την «κατανόηση των νέων διαχωριστικών γραμμών και πεδίων συγκρότησης των πολιτικών και ιδεολογικών αντιπαραθέσεων».

Θεωρώντας την χαρτογράφηση του αγαπητού συναδέλφου (του οποίου το ελληνοαμερικανικό έργο και το πρόσφατο βιβλίο γνωρίζω πολύ καλά) δεν είναι δυνατόν να μην ανακαλέσω τις (τελείως άνισες) μάχες που εδώ και δεκαετίες διεξάγει η κριτική διασπορική έρευνα με σκοπό την καταπολέμηση ηγεμονικών ερμηνειών της ελληνοαμερικανικής ιστορίας ως μόνης Αλήθειας. 

Βέβαια οι συνθήκες αυτής της αντιπαράθεσης διαφέρουν από αυτές που καταγράφουν τα «Μαθήματα αμερικανικής ιστορίας». Αλλά τα ερωτήματα είναι συναφή: Ποιες είναι οι στρατηγικές αποδόμησης της ηγεμονικής ερμηνείας; Με ποιους τρόπους θα μπορούσαν τα εναλλακτικά αφηγήματα να ενδυναμωθούν στην δημόσια σφαίρα; Πώς η ανάλυση της ποίησης και της λογοτεχνίας συνδράμουν σε εναλλακτικές ερμηνευτικές θεωρήσεις ταυτότητας;

Ίσως στα πλαίσια που θέτουν τα Αμερικανικά μαθήματα και οι στροφές που εξαναγκάζουν, οι Έλληνες επιστήμονες να συναντήσουν τις κριτικές σπουδές διασποράς που, η πικρή αλήθεια είναι, πολλοί έχουν καταφέρει κατάφορα να αγνοήσουν (με υπέροχες εξαιρέσεις βέβαια).

Γενικά, τουλάχιστον τρεις εκδοχές διασπορικών εκφράσεων εξιτάρουν την δημοσιογραφία, την δημόσια διανόηση και τους ακαδημαϊκούς κύκλους στην Ελλάδα. Όταν αφηγούνται (α) το έθνος (εθνικές επετείους, παρελάσεις, «πολιτιστική μεταφύτευση»)· (β) κοινωνικές & οικονομικές επιτυχίες· (γ) την αριστερά (Τίκας, Γεωργακάς, αγώνες ενάντια στον καπιταλισμό).

Το πώς τα ηγεμονικά αφηγήματα δημιουργούνται, από ποιους, και ο τρόπος επικράτησής τους· η δημιουργία μιας γενεαολογίας πολιτικών ακτιβιστών που τα πολέμησαν πολιτιστικά (πέρα από αριστερά κομματικά πλαίσια) · η γενεαλογία προοδευτικών που αποσύρθηκαν από τον πόλεμο· πως ιδεολογίες ακαδημαϊκών και θεσμών έχουν συνδράμει τα μέγιστα στην εδραίωση ουσιοκρατικών και ανιστόρητων αφηγημάτων· η πολιτική μοναξιά των λίγων πλέον που αντιστέκονται· οι διεπιστημονικές και θεωρητικές πρακτικές οποίες έχουν χρησιμοποιηθεί σε αυτές τις αντιπαραθέσεις· δημιουργία εναλλακτικών ιδεολογικών κοινωνικών χώρων και κοινοτήτων. Πέρα από σημαντικές φωτεινές εξαιρέσεις, ένα ποσοστό της ελληνικής ακαδημαϊκής κοινότητας δεν έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον προς αυτές τις κατευθύνσεις για τις οποίες υπάρχει σχετικά πλούσια (αγγλόφωνη ως επί το πλείστον) βιβλιογραφία. Κάποιοι αγνοούν τις ελληνικές τους μεταφράσεις, άλλοι ακόμα τις απαξιώνουν …

Αν δεν επιθυμεί η ακαδημαϊκή κοινότητα να βρεθεί στην κατάσταση της ελληνοαμερικανικής ηγεμονικής υπερ-επικράτησης της συντηρητικής ερμηνείας της ιστορίας από πανίσχυρους θεσμούς και δημόσιας εσωτερίκευσης, θα κέρδιζε κάτι πιστεύω, αν ξεφύλλιζε τα γραφόμενα μας. Αυτό εξηγεί την επιμονή αρκετών από εμάς, εδώ και καιρό, για το άνοιγμα της ιστοριογραφίας και γενικά νεοελληνικών σπουδών σε διεθνικά πεδία πέρα από τους καθιερωμένους τόπους στους οποίους αναφέρθηκα παραπάνω.

Γιώργος Αναγνώστου

Απρίλιος 3 2025