Visualizing Greek Identity in the U.S.

THE OSU MODERN GREEK PROGRAM 

AND THE FOREIGN LANGUAGE CENTER PRESENT

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΓΛΕΝΤΙ –

GREEK FESTIVAL

3:30-5 PM

FRIDAY, DECEMBER 2

CRANE CAFÉ, HAGERTY HALL

OSU MODERN GREEK STUDENTS PRESENT:

LIVE MUSIC, DANCE, GREEK FOOD,

PRESENTATIONS ON GREEK LANGUAGE AND CULTURE

FEATURING SINGER PARIS GYPARAKIS

FLC RADIO LIVE GREEK BROADCAST IN CRANE CAFÉ 2:30-3:30

Φήμες

Βλέμματα υπερωρίας 

πακετάρουν

σιλουέτες στα κάρβουνα to go·

«φως φανάρι

δίκης ζευγάρι»

στάζει λίγδα το μενού

από στόμα σε στόμα 

Chancellor Katehi: A Transnational Moment

«... προσέθεσε, κάνοντας αναφορά και στα γεγονότα της 17ης Νοεμβρίου του 1973 στην Αθήνα, όταν η χούντα έστειλε τα τανκς για να ρίξουν τη σιδερένια πύλη του Πολυτεχνείου. «Ήμουν εκεί και δεν θέλω να το ξεχάσω» τόνισε στους φοιτητές του Ντέιβις.»

Δες, www.tovima.gr/world/article/?aid=431568&h1=true

Local vs National Bylaws

From the Salt Lake Tribune, by BY SCOTT D. PIERCE AND ERIN ALBERTY

Holladay • After death threats, litigation and a church meeting supervised by police, members of the Greek Orthodox Church of Greater Salt Lake voted Sunday against adopting the bylaws of its national hierarchy.

The seemingly technical issue has thrown the church into an ongoing emotional dispute that culminated at Sunday’s general assembly. Hundreds of people turned out, and some were not allowed in the doors of the Diamond Z. Miles Multi-Purpose Center.

“It’s very heated. People are getting upset,” said church member Mary Kontgis. “My mom [is] 90 years old. She’s just beside herself. It’s dividing the community.”

“I’ve never seen so many Greeks in my life,” said Bob Baliban. “Honest to God, they must have come from Idaho and Wyoming, too. I think the Mormons must be getting a kick out of this.”

Members of the local parish, which includes both the Holy Trinity Cathedral in Salt Lake City and the Prophet Elias Church in Holladay, have clashed over whether to bring local church bylaws in line with Greek Orthodox Uniform Parish Regulations. Opponents fear the move would take control of the local finances away from local members.

Parish council members dispute those claims, saying adopting the bylaws would only codify the way the church already makes decisions.

Church member voted on two resolutions that would have adopted the new bylaws, rejecting them approximately 60 percent to 40 percent, parish council president Jim Mylonakis said.

“I don’t know what’s going to happen,” Mylonakis said. “We will see what directives we’re going to receive.”

Continue, www.sltrib.com/sltrib/news/52956816-78/church-members-bylaws-parish.html.csp?page=1

Greek Names, Old and New Technologies of Americanization

Η καταναγκαστική Αμερικανοποίηση Ελληνικών ονομάτων στις αρχές του 20ου αιώνα (αλλά και αργότερα, για λόγους οικονομικής και κοινωνικής επιβίωσης των μεταναστών) έχει θρηνηθεί σα μια οδυνηρή καρατόμηση. Πώς να ήταν διαφορετικά όταν στον βωμό της πραγματιστικής αφομείωσης θυσιαζόταν κάτι τόσο κοντά στον πυρήνα της ταυτότητας; Παπαδόπουλοι γίναν Παπ, Κατριπούληδες Κατρ, και Αγγελόπουλοι Αγγελοι.

Το κουτσουρεμένο επώνυμο συνεπάγεται μια απόσταση από τον εαυτό, μια αποξένωση που βιώνεται, τελικά, σα μία ανωνυμία. Έτσι ακριβώς όπως το πιάνει το τραγούδι «Αστόρια»:

«[Οι μετανάστες] Κοιτάν τη ζωή. Σιωπή στα δυο σπασμένη,
με ξένη φωνή στη μέση ακριβώς, σαν επώνυμο
πού 'χει χαθεί το μισό του μόνο είν’ ακόμα εκεί
μονάχο, μικρό και ανώνυμο»

Από την άλλη μεριά, όσοι κράτησαν το όνομα τους ακέραιο, σήμερα εκφράζουν δημόσια την υπερηφάνειά τους για αυτήν την οικογενειακή απόφαση. Η περίπτωση της Μελίνας Κανακαρίδης μου έρχεται στο μυαλό, καθώς και του Τζορτζ Στεφανόπουλου.

Ας σημειώσω ότι η εμπειρία του να ζεις στην Αμερική με ένα «εθνοτικό» επώνυμο απαιτεί δημιουργικούς τρόπους επικοινωνίας, ένα είδος πολιτιστικής μετάφρασης.

Το παράδειγμα του Michael Kalafatas είναι ενδεικτικό:

"By conservative estimate I have spelled my name 25,000 times … the receptionist in my office, when asked to spell my name, would say, “Kalafatas: All the vowels are A’s, and it’s ‘K’ as in kiss, ‘l’ as in love, ‘f’ as in fudge, ‘t’ as in toffee, and ‘s’ as in sugar.” Somehow I never spelled it that way. In America the subtext of spelling an “ethnic” name is the act of an outsider trying to spell his way in" (The Bellstone, 192)

ή, ακόμα, το παράδειγμα του Αμερικανού ποιητή Jaswinder Molina:

«During the introductions that preface each event, even the organizers who’ve invited me have difficulty getting my name right, and in one school library, I enunciate it over and over again. I say, “Jas as in the first part of justice; win as in the opposite of defeat; der, which rhymes with err, meaning to be mistaken.” I say, “JasWINder,” lilting the second syllable, and smile as about a dozen audience members mouth each syllable along with me until they feel they have it right. When they do, they grin broadly.» (http://www.poetryfoundation.org/article/243072)

Θα περίμενε κανείς ότι η εποχή μας, με την έμφαση στις ρίζες και το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού θα ενθάρρυνε την διατήρηση Ελληνικών επωνύμων. Αλλά η ιστορία επιφυλάσσει ειρωνικά γυρίσματα. Το τελευταίο κεφάλαιο περικοπών ονομάτων δεν έχει γραφτεί ακόμα. Αυτό που γράφεται (κυριολεκτικά και μεταφορικά) διαδραματίζεται με τους όρους της νέας τεχνολογίας. Παραθέτω το σχετικό παράδειγμα (χωρίς σχόλια), από το μπλογκ της Stephanie Nikolopoulos, a New York based writer:

"You Know You're Greek When... Your Name Is Too Long for Twitter" stephanienikolopoulos.com/2011/09/09/you-know-you’re-greek-when…-your-name-is-too-long-for-twitter/ 

«From Μπρούκληδες to Brooklynites»

«Ο Αλέξανδρος Κιτροέφ, ιστορικός που ειδικεύεται στη μελέτη της νεοελληνικής συνείδησης και ταυτότητας διαπιστώνει ότι η κρίση μας βάζει στον αστερισμό ενός νέου συσχετισμού δυνάμεων, στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο. ... Ο καθηγητής ιστορίας και διευθυντής του Κέντρου Ειρήνης και Παγκοσμιοποίησης του Haverford College στην Πενσυλβάνια των ΗΠΑ μίλησε για τις διαφορές στην ελληνική ομογένεια την Τρίτη 15 Νοεμβρίου στο Αμερικάνικο Κολλέγιο Αθηνών με τίτλο «From Μπρούκληδες to Brooklynites- a Greek American History.

Κύριε Κιτροέφ μιλήσατε στην Αθήνα για την ελληνική ομογένεια, την παλιότερη και την τωρινή. Ποιες ομοιότητες και ποιες διαφορές παρατηρείτε;

Η Ελληνο-αμερικανική ομογένεια που αριθμεί περίπου 1,2 εκατομύρια ανθρώπους είναι πράγματι μια πολύ διαφοροποιημένη ενότητα. Η πρώτη γενιά είναι οι καθεαυτό μετανάστες που γεννήθηκαν έξω από τις ΗΠΑ και μετανάστευσαν εκεί την περίοδο 1890-1924 όπως και την περίοδο 1950 - 1974. Η δεύτερη γενιά είναι η πρώτη που έχει γεννηθεί στις ΗΠΑ και η τρίτη γενιά είναι τα εγγόνια των ελληνογεννημένων. Υφίσταται ακόμη και τέταρτη γενιά, που δηλώνει με υπερηφάνεια ελληνική καταγωγή. Η «γενιά» του κάθε μετανάστη καθορίζει την φύση της «ελληνικότητας» του καθένα. Οι ελληνογεννημένοι, (έχει εκλείψει βέβαια η πρώτη γενιά) διατηρούν μιά άμεση σχέση με την Ελλάδα – πρόκειται για έλληνες που ζουν στο εξωτερικό, εκ των οποίων οι πιο μορφωμένοι έχουν προσαρμοσθεί/ ενσωματωθεί στη Αμερικανική κοινωνία, στην επαγγελματική τους ζωή και μερικά στην οικογενειακή και κοινωνική τους ζωή, ιδίως εάν δεν έχουν παντρευτεί με έλληνα η ελληνίδα.»

Συνέχεια εδώ, www.tovima.gr/politics/article/?aid=430949&h1=true

On Ethnic Writing

Here is a recent high-brow take on ethnic writing:

"First-generation American writers often have two stories to tell. There's the story of their inspiration and the quest for a discipline to give form to their imaginings. Then there's a more constricted tale: the arrival myth. How did my parents get here from Hungary or Nigeria or China, say, and at what cost? The children of immigrants sometimes feel a kind of moral responsibility to address their parents' struggle. And that sense of duty can saddle the work with a reverence that makes it feel ponderous or didactic, drained of the very thing that moved them to write in the first place: imagination. So it's especially exciting to find first-generation American artists who don't traffic in guilt or remorse, and who can laugh ..."*

Let's unpack: According to this piece, the immigrant past stifles the creativity of an "ethnic writer." The experience of family functions as a constraining, albeit moral force, bogging down ethnic writers. The excerpt above creates a normative category, ethnic writing, frames it as a handicap, and then proceeds to praise an exception that the author discovers.

But this approach hides more than it reveals. The fact that "ethnic writers" are fundamentally frustrated by the dominant society's label of them as authentic bearers of ethnicity and therefore are seen as uniquely qualified to write about it (and only about it) is never acknowledged in the above excerpt. (see, katpaintsair.blogspot.com/2009/11/ethnicity-writing.html)

In other words, what is a mainstream expectation is diagnosed as an ethnic problem, which in turn is criticized as a symptom of its own making. The fact that ethnic writers often imaginatively deal with their immigrant past is not given due credit.

There is nothing new in this formulation, ethnic writing is routinely devalued as lesser than "mainstream" American literature. Ethnic arts are labeled inferior to national arts because of the former's ethnographic obligation to entangle the past. Painful immigrant memories demand a voice that compromises artistic freedom. Ethnic writers are "condemned," held liable for compulsively visiting this past (and criticizing the dominant society, one might add).

Such framing of ethnic writing is an artificially fragile (and ideologically suspect) category. This becomes clear once we probe any realist national narrative that takes as its subject the narrator's difficult past. Are there no examples in American art where the narrator or the artist delve into their ("non-ethnic") family's economic hardships, injustices, dislocation, eviction, despair, or displacement?

When "ethnic" writers write about a painful past are lesser artists. Does the same apply to "American" writers who feel the moral responsibility to explore their family's adversities?

To summarize in a manner that can easily be memorized, here is a template that could anchor any discussion on ethnic writing:

There is mediocre ethnic writing delving into the past and there is great ethnic writing delving into the past. There is mediocre national writing delving into the past and there is great national writing delving into the past.

And let us then proceed to interrogate the notion of an independent "ethnic arts" category, to investigate instead its permutations with American arts. For instance, is Jeffrey Eugenides's Middlesex, a novel organizing itself around the immigrant past, a Greek-American or an American work of art? And let us consider that this might be a misleading question, as this novel, like so many others, can be simultaneously claimed as ethnic and national, not solely one or the other. Let us view, in other words, American art as an experience of border crossing, not a pure category.

* Hilton Als. "Double Talk: Two Comedies of Miscommunication." The New Yorker, Nov. 7, 2011: 86.

Ελλάδα: Προς μια Νέα Μυθοπλασία

Το παρακάτω, που έχει δημοσιευθεί πριν τρία χρόνια (10/5/2008), είναι νομίζω εξίσου επίκαιρο σήμερα: 

«Εδώ καράβια χάνονται βαρκούλες αρμενίζουνε.» Με αυτή τη λαϊκή ρήση θα μπορούσε κάποιος να αντιδράσει στη συνεχιζόμενη αντιπαράθεση περί «Ελληνικότητας». Η εύλογη απορία του θα ήταν «τι συνεισφέρει τούτη η συζήτηση στην αγωνία αυτού του τόπου σήμερα, όταν η περιβαλλοντική κρίση, η χαμηλομισθία, η υποαπασχόληση, η κοινωνική παράλυση και η δυσπιστία πιέζουν για πολιτική λύση και όχι για ακαδημαϊκή ενδοσκόπηση;».

Η σύντομη απάντηση είναι ότι το θέμα «ταυτότητα» δεν είναι ανεξάρτητο από την πολιτική. Η ταυτότητα μάς προσδιορίζει και επομένως κατευθύνει τη δράση μας. Το ερώτημα λοιπόν τι είδους ταυτότητα προκρίνουμε, είναι ακραιφνώς πολιτικό. Γι΄ αυτό και διακυβεύονται τόσα στον «διάλογο» για την Ελληνικότητα.

Προς τα πού να στραφούμε λοιπόν για ένα καινούργιο όραμα ζωής, αν λάβουμε υπόψη μας και την κατάρρευση των αξιών; 

Συνέχεια εδώ, www.tanea.gr/vivliodromio/?aid=68434

και εδώ, www.tanea.gr/vivliodromio/?aid=68435

Καιροί Αυτοκριτικής

πάνω στον πάτο

πατώ έναν αφρό που

η βαρύτητα αποπλάνησε

με γλυκό κουταλιού

σε κρυστάλλινο πιάτο

ανύποπτος δήθεν 
αφήνω αποτύπωμα

στα άπλυτα των νόμων

Labada Interracial Love

Just in case corporations decide to break the inter-racial love taboo here is a background for their commercials

Σε περίπτωση που οι πολυεθνικές αποφασίσουν να αψηφήσουν το ταμπού της διαφυλετικής αγάπης να ένα σκηνικό για τις διαφημίσεις τους